Bertina ngacmon Mirin duke i thënë që të mos mendohet shumë, pasi e shikon atë në një pozicion të tillë. Miri shprehet se nuk është e vërtetë që i mendon gjërat shumë dhe nëse e shohin ndonjëherë ashtu, është duke menduar për Rezin. Ai i thotë Bertinës se ajo është shumë e bindur në mendimet që ka, por i vlerëson dhe gjykon keq njerëzit dhe e këshillon që të mos nxitohet se gabon në këtë formë. Bertina vazhdon me mendimin e saj se ai cdo fjalë të thënë nga ai vetë apo të tjerët e mendon shumë dhe e transformon në mendjen e vetë duke krijuar keqkuptime. Miri mendon se kjo gjë vjen si rezultat i gjykimit të fjalëve duke i shtuar edhe reagimin e sjelljen e banorëve dhe sipas tij, jo cdo gjë e thënë është ashtu si dëgjohet. Sipas tij, kjo mënyrë sjelljeje e tij, e ka bërë që të jetë ende në lojë sepse tregon se nuk ka folur kot deri tani, por publiku jashtë e ka kuptuar dhe vlerësuar, në të kundërt do kishte dalë. Bertina ankohet se nuk i pëlqen toni i zërit të Mirit duke e karakterizuar si një ton luftarak, dyshues, kritikues, ironik. Miri e pyet se si e mendon ajo këtë gjë, përse ai sillet kështu me të. Bertina shprehet se i duhet kohë ta kuptojë këtë gjë, ndërsa ai me tallje i thotë se e ka inat, i do të keqen, se do ta shkatërrojë e luftojë atë. Ai thotë seriozisht se deri sa ta kuptojë ajo. Mund të jetë vonë sepse me sjelljen e saj është lodhur. Bertina mendon se më vonë mund të dalë edhe e kundërta, që ai e ka gabim, por Miri është i bindur se në këtë rast, ai ka të drejtë. Ai shton se ajo nuk e njeh fare atë dhe nëse do ta njihte vërtetë, do ishte krenare për të që e ka në krahë. Bertina shprehet se njeriu që i do të mirën, e gjen një mënyrë për ta treguar këtë gjë dhe Miri ia kthen se ai e ka gjetur tashmë një mënyrë, mos ta ngacmojë e mos t’i flasë më sepse ajo ia merr për keq këto sjellje atij. Ai shton se tani ka arritur në një pikë që nuk dëshiron më të merret me banorët për t’u treguar e spjeguar ato që mendon. “Kush do le të më kuptojë, kush nuk do, le të mos më kuptojë për ato që them”- përfundon ai.