Mandi dhe Manal janë pranë pianos dhe Manal po bisedojnë për një çast në mëngjes ku Mandi ka debatuar me të dhe me Tatianën, në një farë mënyre. Situata ka qënë e tillë: Mandi donte të dëgjonte një këngë që ishte në sfond dhe u ka thënë vajzave të mos flasin pasi donte të dëgjonte këngën i qetë. Manal tani i thotë se Tatiana është ndjerë keq, pasi ajo ka dashur të tregojnë një episod nga fëmijëria e saj, por ai ia ka ndaluar të flasë. Ajo shton që dhe për vete i ka ardhur keq dhe Mandi përgjigjet se ajo nuk e kupton dot se sa acaruese bëhet në disa situata, kur banorët i kërkojnë që të pushojë, ndërsa ajo vazhdon duke ia bërë më qëllim sikur të jetë fëmijë që bën të kundërtën e asaj që i thonë. Manal shprehet se ajo i ka kërkuar falje për fjalët që i ka thënë më parë, pasi i ka përmendur familjen dhe Mandi është bërë shumë nervoz, dhe i shton se ai duhet të ketë kujdes me fjalorin e tij. Më pas ajo ngrihet e ikën.
Në sallon ndodhet Klodi dhe Mandi e pyet nëse po e shqetëson me tingujt e pianos, dhe nëse do të pushojë. Klodi i përgjigjet se nuk e ka problem dhe më pse i jep urdhër Seldit që të ujisë lulet dhe ai ia plotëson kërkesën. Domi shtrihet pranë Klodit dhe e thërret “zemër e shpirt” dhe ai ia kthen në të njëjtën formë. Domi thotë se të paktën që ia thotë Klodi këto fjalë pasi nuk e ledhaton kush tjetër. Klodi përgjigjet se dhe Seldi do të mësojë të flasë kështu dhe Domi tregohet indiferente.